باز هم یک گزارش چاپ نشده در روزنامه "سرمایه"...

در حالی که بحث قراردادهای سپاه موضوع روز جراید بود از من خواسته شد به دنبال تذکر جناح اقلیت مجلس به قراردادهای سپاه گزارشی از وضعیت کنونی قراردادها بنویسم که متاسفانه باز هم به دلایل امنیتی و اینکه مدیران روزنامه نمی خواستند به چالش با سپاه درافتند از چاپ آن امتناع کردند...

من هم به روال سابق ضمن قراردادن اصل گزارش در پاتوق خبرنگاران، بخش هایی از آن را همینجا در قهوه خانه خودمان نقل می کنم... 

زندگی همه ما مثل یک قیف هست.

و ما در ته اون قیف هستیم.

هر چه اون قیف بزرگتر باشه، اون فرد رو "عاقل تر" و "باتجربه تر" مینامیم.

هر چه که موجوده حاصل جمع آوری اطراف هست.

زندگی همه متاثر از چیزیست که دیگران درون اون قیف ریختند.

...

روزهاست که میگریم

و به اینان مینگرم

که نام خدا را به لب دارند

و با دستانشان طرحی از شیطان میکشند.

الهی

جانشان بستان، که خود آفریدی و خود نیز بستانی.

پ.ن: متاسفم که ناراحتتون کردم.

قهوه چی بوق: دجاوو

چاي بخور غصه نخور  (ای کاش میتونستم)

نوشتن كار سختي نيست.. اين رو هر روزنامه نگاري ميگه... اكثر روزنامه نگارها هم اينو مي گن چون مي دونن نوشتن كار سختيه... به نظر من هم نوشتن خيلي سخته... به همين خاطره كه من هيچ وقت نمي نويسم.. همه خبرها و گزارشام رو تايپ مي كنم... و اين همون نقطه آغاز بدبختي منه... موضوع اينه كه اينطوري توقعا بالاتر ميره.. وقتي تو هر روز يه گزارش نصف صفحه روزنامه با چهار تا مصاحبه اختصاصي بنويسي تازه اون هم تايپ شده .. و البته اگر رئيست و اون خبرنگاري كه با خودش آورده هر دو آقا باشن و هر دو ترك... (ترك به معناي عام كلمه.. همچنين برات كانال ماهواره حرف مي زنن كه يه كلومش رو هم نمي فهمي) اونوقته كه تازه بدبختيات شروع ميشه...

اولش قرار بوده تو هفته اي سه تا گزارش بدي و اون يكي خبرنگار (بلانسبت) هم هفته اي سه تا.. ولي چون طرف اصولا اين كاره نيست (البته خودش رو خداي سياست مي دونه ولي من شرعا و عقلا گواهي مي دم كه يه قرون هم بارش نيست.. اين رو اصلا از روي حسادت نمي گم به جون خودم... براي گواهي همين رو بگم كه طرف فقط تلفني مصاحبه مي گيره و كل گزارشش رو دبير سرويس براش مي نويسه) خلاصه اينكه سهم تو ميشه هفته اي پنج تا گزارش و اون هم هفته اي يكي.. تازه اي هفته اي پنج تا گزارش فقط درباره يه موضوع.. واقعا فكر مي كنيد چند تا نماينده مجلس اصلا خصوصي سازي و اصل 44 قانون اساسي رو فهميدن كه من بخوام باهاشون مصاحبه بگيرم؟؟؟ ..حالا اين جناب رئيس هي به تو مي گه .. خانوم شما امروز برو آب پرتقال بخور... آب پرتقال بخوره توي سرم... من نمي دونم چرا بايد اينقدر بدبختي بكشم .. همش تقصير خودمه... دارم خونه مي گيرم بايد ماهي 400 تومن قسط بدم فعلا بايد سرم رو بندازم پايين و مثل اسب كار كنم و صدام هم درنياد....

بله.. بله ... بله..

خودم فهميدم.. من دارم غر مي زنم... دارم به زمين و زمان گير ميدم.. ولي آقاجون قهوه خونه خودمه... چهارديواري اختياري.. يكي بياد من رو از دست اينا نجات بده.. هيچ كس راه حل بهتر نداره؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

قهوه چي: احسانه

چاي بخور غصه نخور

سلام... باز دوباره این بهروز چشم من رو دور دید اومد اینجا از من بدگویی کرد!!

واقعا که.. اینهمه زحمت بکش.. فوت و فن قهوه چی بودن رو یاد بده.. اونوقت ببین یه ذره احترام شاگرد و استادی!!!!! هم سر آدم نمی ذارن.. ای دل غافل.. کجاست اون روزهایی که برای خودم سرپرست قهوه چی ها بودم... هی هی هی...بگذریم...

آقای بهزاد باشو.. طراح محترم و کاربلد روزنامه "سرمایه" نامه ای به مانا نیستانی (کاریکاتوریست در بند روزنامه ایران) نوشته که یک نسخه از اون رو هم در اختیار قهوه خونه ما گذاشته.. درباره نامه هیچ بحثی رو روا نمی دونم و فقط متن کامل اون رو اینجا میذارم... خدا رو چه دیدی.. شاید مانا بعد از آزادی!!! از زندان (که احتمالا اون روز باید کلی هم پیر و پاتال شده باشه و سوادش هم آب رفته باشه..... خدانکنه.. وا.. چه حرفا)  اومد قهوه خونه ما نشست و یه چایی سفارش داد و چشمش افتاد به این نامه.. اینطوری ما هم در جریان برقراری ارتباط بین دو تا هم صنف نقش داشتیم.. ثوابش هم با کرام الکاتبین.. (البته کبابش هم باشه خدمت وزیر محترم ارشاد و هیئت محترم نظارت بر مطبوعات و البته آذری زبان های محترم ...)

البته اين نامه چهار روز قبل به دست ما رسيد ولي به خاطر لطف بيش از حد بلاگفا موفق به پست آن در زمان مقرر نشديم كه از همينجا از جناب باشو عذرخواهي به جا مي آوريم...

************************************************

چند سطر از نامه رو همينجا با هم مي خونيم و بقيه اش رو مي تونيد توي پاتوق خبرنگاران بخونيد

    نامه "بهزاد باشو" به "مانا نيستاني" 

  تهران- زندان اوين- بند 209- برسد به دست آقاي مانا نيستاني  
 

چند روز گذشت، ديگر چه فرقي مي‌كند تعداد اين روزهاي لعنتي كه حالا تو در نمي‌دانم كدام سلول انفرادي اش طي مي‌كني يادم بماند يا نه ...